Project Description

Ik maak nooit iets mee. Maar gisteren wel. Want toen zag ik wat de kip deed. Ze schraapte met haar poten de stukken grasmat aan flarden die ik een week eerder over kale plekken in het gazon had gelegd. Foeterend rende ik de tuin in achter het witte stuk pluimvee aan. Mijn dochter had het beest losgelaten. Zij vond dat een dier zijn natuurlijke gedrag moest kunnen uitoefenen. Ja, ja. Midden in een plant gaan staan, schraap met linker poot, schraap met rechter poot, dan met de kop schuin naar beneden kijken of er insecten krioelen, pik, pik, pik, drie naaktslakjes weg, en opnieuw schrapen: links, rechts, links, rechts. De stukken plant vlogen in het rond.
Ik sloot haar op in het hok. Met een volle gieter hurkte ik bij de beschadigde reep grasmat. Ik was er net op tijd bij, de kip had alleen de rand kapotgemaakt. Ik pakte de reep grasmat bij een hoek en trok het omhoog. Het lag nog los. Het was eigenlijk net een huidtransplantatie. Ik rook opgedroogd bloed. De huid waar de dokter de pleister van af had getrokken, schrijnde. ‘Het ziet er mooi uit’, zei de plastisch chirurg. Toen hij weg was, en ik lag te wachten tot de zuster terugkwam om de wond te verbinden, durfde ik pas te kijken. Met mijn kin op de borst kon ik het nét zien: een ingevallen blauwig lapje dat met zwart draad tussen mijn brandwondenlittekens was genaaid. Uit de knoopjes waar geronnen bloed aan klonterde, staken hechtdraadjes omhoog. Dan liever graszoden, zuchtte ik, terwijl ik mijn hoofd weer in het kussen liet zakken. Die zagen er een stuk frisser uit. Vrolijker ook. Stel je voor dat een kip in zo’n huidtransplantaat had staan schrapen. Dat was pas erg! Ach ja, het waren maar graszoden. Ik drukte de plukjes uitgerukt gras weer op hun plek en liet er rijkelijk water over lopen. De huid was stevig aangegroeid, dus dit zou ook wel goed komen. ‘Zal ik warme chocomel voor je maken?’ vroeg ik aan mijn dochter. Ik gaf er een gevulde koek bij. Lang leve het natuurlijke gedrag van alles wat leeft.
En nu nog even een gedicht. Het is van Godfried Bomans en ik heb het gekozen omdat ik in het ziekenhuis dagen achtereen plat moest liggen.

Spleen

Ik zit mij voor het vensterglas
Onnoemlijk te vervelen
Ik wou dat ik twee hondjes was,
Dan kon ik samen spelen

Vrij naar een ‘Ik maak nooit iets mee-verhaal’ van Guus Middag
© Nynke Feenstra, 19 november 2018
Foto: Pinuu on Pixabay